+316 10 62 42 42 INFO@ENFORCE.NL

Mijn naam is Steef Verheijen, 24 jaar en mastertrainer bij Enforce Waalwijk.

Sinds 1 oktober 2018 ben ik officieel als mastertrainer in dienst, maar om hier te komen heb ik wel het een en ander moeten doorstaan. En daar wil ik jullie graag in meenemen.

Op 16 jarige leeftijd ben ik gestart op het CIOS Breda en na het 2de leerjaar ook een deel in Goes. Ik wist altijd al dat ik iets met sport wilde gaan doen dus was dit ook de meest logische keuze vond ik. De eerste 2 jaar heb ik vrij soepel doorlopen en merkte ik dat ik het leuk vond om voor groepen te staan, zelf fysiek bezig te zijn maar ook vooral mezelf beter te maken in het trainen en coachen van mensen. Ik heb uiteindelijk gekozen voor het profiel fitness omdat ik hier mensen ook echt in kon begeleiden.

In mijn 3de leerjaar kreeg ik mijn eerste grote tegenslag te verwerken, het overlijden van mijn Oma. Ik heb het hier altijd ontzettend zwaar meegehad, sowieso heb ik moeite om afscheid te nemen van dingen. Door dit gemis had ik geen zin meer in school, eigenlijk had ik nergens meer zin in. Wat uit eindelijk resulteerde in het van school gestuurd worden in mijn laatste leerjaar.

Ik heb altijd gedaan alsof het me niet kon interesseren maar diep van binnen was ik hier zwaar teleurgesteld over. Niet alleen teleurgesteld in mezelf, maar vooral het idee dat ik mijn ouders had teleurgesteld.

Uiteindelijk 6 maanden later heb ik de knop kunnen omzetten om een nieuwe opleiding te gaan volgen: ROC Sport en Bewegen in Tilburg. Hier heb ik de richting BOS (Buurt- Onderwijs- Sport) gevolgd. Hier ben je voornamelijk bezig met het lesgeven in een gymzaal of bij een BSO. Ook hier haalde ik voldoening uit maar ik merkte dat het niet de uitdaging gaf waar ik stiekem wel naar opzoek was. Het 1ste jaar was daarom voor mij ook een rampjaar, de motivatie ontbrak wat resulteerde in het jaar overdoen. Ik besefte me dat het anders moest en dat gebeurde ook het jaar erop. Heel het jaar door duidelijke afspraken maken, planningen maken, zorgen dat ik geen problemen zou krijgen met de deadlines en dat verliep prima. Maar in maart kwam er weer een obstakel op mijn pad, een goede vriend kwam te overlijden en dat heeft me verlamd in wat ik moest doen. Ik kreeg het niet voor elkaar. Wat uiteindelijk ook resulteerde in het moeten verlaten van het ROC.

En daar zat ik dan zonder opleiding, zonder werk, vol met frustraties en verdriet.

Een jaar later kwam toch het besluit om te gaan werken, en ik kwam via mijn vader terecht bij Boels Verhuur. Het begon hier voortvarend en ik had plezier in wat ik deed. Ik reed als chauffeur machines rond naar klanten en bedrijven en was zo lekker een hele dag op de weg met mijn busje. Maar omdat ik zoveel tijd alleen had in mijn busje en eigenlijk al die jaren al niet lekker in mijn vel zat begon ik me meer en meer te beseffen dat ik dood ongelukkig was en ik echt hulp nodig had.

Ik kwam vervolgens in de ziektewet te zitten omdat werken niet meer lukte, ik was compleet lam gelegd en zocht de uitweg in verkeerde dingen waarvan ik dacht dat dit me zou helpen maar het me eigenlijk alleen maar slechter en slechter heeft laten voelen. Ik durfde hier nooit voor uit te komen maar op een gegeven moment kwam ik op het punt dat ik wel moest want anders had het verkeerd afgelopen. Na een gesprek bij de huisarts kwam ik bij een POHGGZ terecht (een soort psycholoog die werkte vanuit de huisarts) en had daar mijn eerste gesprekken mee, zo eigenwijs en koppig als ik was wilde ik natuurlijk niet toegeven dat ik hulp nodig had. Thuis ging het ook steeds slechter en slechter, ik kon niet meer door 1 deur met mijn ouders, ik moest dingen kapot maken om me frustraties te uiten en lag elke dag huilend op bed niet wetende wat ik met mezelf aan moest.

Het is zelfs op zo’n punt aangekomen dat ik het niet meer zag zitten en er liever niet meer was dan wel, wie had tenslotte wat aan mij als ik zo was, waarom ben ik er uberhaupt nog, gelukkig zijn is niet voor mij weggelegd dus waarom moet ik hier nog zijn waren vaak de vragen die door mijn hoofd speelde.

Mijn ouders hebben toen besloten om de crisisdienst bij de GGZ te bellen en in plaats van dat ik op gesprek moest komen stond het team al voor de deur en had ik geen keus meer. Nog steeds zo koppig en eigenwijs als ik was dacht ik het allemaal beter te weten en zette gewoon mijn oude vertrouwde masker op en deed alsof er niks aan de hand was. Maar Michael (psycholoog 1) prikte daar dwars doorheen, en ik brak. Vanaf toen heb ik besloten om open te zijn in mijn gesprekken.

Ik kreeg medicatie voorgeschreven om mijn emoties te baas te zijn, maar eigenlijk werd ik hier gewoon een robot van. Ik had geen emoties meer en als ik deze wel had was het omdat mijn medicatie uitgewerkt was en kwam alles dus 1.000 x zo hard binnen. De doseringen werden maar omhoog gegooid en ik werd meer en meer lamgelegd.

Ondertussen had ik ook mijn gesprekken bij de huisarts nog lopen met de psycholoog, en ook daar behaalde ik resultaat. Maar net op het moment dat ik dat het hardst nodig had vertelde hij mij dat hij ergens anders ging werken. Dus mijn vertrouwenspersoon viel weg en er kwam een nieuwe voor in de plaats (waar ik overigens helemaal geen klik mee had). Zo heb ik nog 4 psychologen versleten voor ik eindelijk iemand had die me echt goed op weg kon helpen. Michael is de steun geweest die hard voor me is geweest en mij de tools heeft gegeven om verder te gaan. Maar uiteindelijk was Lotte (GGZ Jeugd) degene die me echt heeft geholpen. Zij vertelde uit eigen ervaringen en ik had voor het eerst het idee dat ik echt begrepen werd.

Daarnaast heb ik EMDR therapie gehad voor trauma verwerking, voor de mensen die niet weten wat het is zal het vast zweverig klinken maar mij heeft het zeker geholpen. Eigenlijk door een simpel trucje zorgen ze ervoor dat je hersenen overuren gaan maken en zoveel prikkels krijgen dat de emotionele lading van een bepaalde gebeurtenis minder word en je hier gewoon mee om kan gaan in plaats van dat het je leven overneemt.

Daarbij ben ik weer gaan sporten in de sportschool en behaalde resultaat, Ik voelde me fitter en maakte endorfine aan waardoor ik weer kon lachen en zin kreeg in dingen (ik was geen robot meer).

Door dit alles heb ik een flinke rugzak gekregen en heeft dit mij gevormd tot de persoon die ik vandaag de dag ben. Ik wil namelijk door dit met jullie te delen jullie laten inzien dat er altijd een positieve wending te geven valt aan iets negatiefs. Als het mij is gelukt om hier uit te komen ook al heeft het een aantal jaar geduurd waarom zou het jou dan niet lukken?

Om een lang verhaal kort te maken: achter elke wolk schijnt de zon, vroeg of laat.

Sinds ik bij Enforce werk ben ik hier meer over gaan nadenken en wil ik mensen inspireren met mijn verhaal om zo het beste uit hun zelf te halen en te laten zien hoe belangrijk gezondheid is maar vooral ook om een positieve en krachtige mindset hebben.

#Enforceyourself

We willen je graag een waardevolle tijd op onze website geven. Als je verder gaat op deze website gaan wij ervan uit dat je instemt met ons cookiebeleid. Lees ons beleid

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten