+316 10 62 42 42 [email protected]

Wie mij tot 3 jaar geleden verteld zou hebben dat ik ooit een halve marathon zou lopen (hardlopen überhaupt), en het nog leuk zou vinden, die had ik hard uitgelachen!

Maar toen wist ik nog niet dat ik uitgedaagd zou worden om in 2018 12km te gaan hardlopen in Zandvoort. Die uitdaging ging ik natuurlijk aan, zo ben ik, de uitdager verzaakte uiteindelijk maar maart 2018 liep ik daar en vond het hartstikke leuk! Dat het mooi weer was hielp natuurlijk ook..

Doel bereikt en nu? Ik ging door! Ik was nu zo lekker bezig, vond het echt leuk en het hielp om mijn hoofd leeg te maken. Er volgden nog paar cityruns, de Dam tot Damloop en de 7 heuvelenloop. Ik ging lekker en had in januari daarop spijt dat ik mij niet voor die editie van de halve van Egmond had ingeschreven. Dan maar oktober 2019 in Amsterdam, dat ging mijn nieuwe doel worden!

Maar het liep anders… Er gebeurde begin 2019 iets heftigs en daarna lukte het hardlopen niet meer, ik kreeg ook lichamelijke klachten erbij en de zin in hardlopen verdween. Het was MOETEN geworden ipv dat het leuk was.

Na de zomer heb ik mezelf weer bij elkaar geraapt, er moest een nieuw doel komen, waar ik naar uit kon kijken en zo plezier weer terug kreeg. Dat doel werd De halve van Egmond en het liefst in 2 uur!
Wat ben ik blij dat ik Petra in september benaderd heb met de vraag of zij mij zou kunnen/ willen helpen hiermee. Zij ging met mij die uitdaging aan!

12 weken gingen we samen aan de slag! Krachttraining, looptraining, een op maat gemaakt schema en tussendoor ook nog een coaching gesprek. Altijd blij, altijd met een glimlach (hoe zwaarder de oefening, hoe breder de glimlach werd) en altijd positief maar vooral ook eerlijk haalde Petra mij uit mijn comfortzone. En wees zij mij op “mijn valkuilen”.

Waar zit je mee? Kan je er iets aan doen? Nee? Laat het los! Ja? Doe dat dan! Ga de confrontatie aan en maak het duidelijk voor jezelf. Blijf er niet mee rondlopen.

Voor mij betekende dat dus, dat ik onuitgesproken situaties met vriendinnen bespreekbaar moest gaan maken. En geen dingen voor anderen in gaan vullen. Want, “Is het echt zo, of denk ik dat het zo is?” Of op mijn werk meer voor mijzelf opkomen en niet pleasen.

Duidelijkheid en rust creëren voor mijzelf, nee is ook een antwoord! Dit heb ik echt moeten leren! Op mijn werk het zeggen als mij iets dwars zit. En in mijn relaties met vrienden, vriendinnen of thuissituatie ook duidelijk zijn. Geen dingen gaan invullen voor de ander.

De vraag van Petra was dan ook de eerste weken, wat zit je dwars en hoe gaan we dat oplossen? Ik moest dan bijv. een concrete afspraak met vriendin of op mijn werk gaan maken en onder het hardlopen oefenden wij hoe die gesprekjes zouden kunnen gaan verlopen. Op de bewuste dag belde Petra dan nog even op om het nog een keer door te nemen en succes te wensen. Ik moest aan de bak! Vooraf altijd gespannen, zag er als een berg tegenop, maar na afloop was ik altijd zoveel malen meer opgelucht! Het ruimde echt op in mijn hoofd, dit kon ik los laten.

En gaande weg de trainingen hadden wij het hier steeds minder vaak over. Ik begon het bij mijzelf te herkennen als ik weer terug in die oude gewoonte viel! En kwam steeds meer voor mijzelf op. Wat een verandering!

Er moest niet alleen aan mijn balans in mijn hoofd gewerkt worden, ook mijn fysieke balans was ver te zoeken… De allereerste keer dat ik in de gym was, was ik meer bezig met mijn balans te zoeken dan de oefening uit te voeren. Om over mijn loophouding maar te zwijgen…. Geboren met een holle rug zag ik er tijdens het hardlopen meer uit als een rennende kip! Lang verhaal kort, er werd het eerste uur altijd hard gewerkt in de gym van Enforce. Alles voor een stevigere core en om mijn holle rug rechter zien te maken! Rekken, springen op een box, box duwen, met gewichten in de weer etc. Mijn balans werd beter en ik zag mijn lichaam veranderen. Ik werd krachtiger! Met lopen merkte ik ook steeds meer verschil. Het werd lichter, krachtiger en daardoor makkelijker. En waar ik in het begin nog als een kip met kont naar achteren liep, veranderde mijn loophouding ook. Deze werd stukken rechter. No more chicken! Begon ook meer oog voor mijn omgeving te krijgen onder het lopen. Ik genoot er weer van!

Halverwege die 12 weken leek er een blessure aan te komen, hele zere kuiten al na 4km. De stress sloeg toe bij mij… Ging dit nog wel goed komen? Het was mijn eigen schuld, ik was te hard van stapel gelopen, wilde teveel, te hard, te snel. Eigenwijs als ik ben….
Maar Petra stelde mij gerust, je weet het, hebt het al gedaan, we gaan weer terug naar de basis, komt goed!

En zo stond ik afgelopen 12 januari aan de start in Egmond, instructies in mijn hoofd hoe de race op te bouwen, maar vooral “je weet het, komt goed”! De eerste 7km over het strand, tegenwind, windkracht heleboel, viel niet mee, maar dacht als ik dit gedaan heb, hoef ik nog maar 2/3.

Ook heerlijk over/ door de duinen gerend met stem van Petra in mijn hoofd “Laat je naar beneden gewoon gaan, voeten naar je billen”. Tussen 15km en 18km had ik het zwaar, maar niet miepen, Hup! Nog paar km!!! Laatste 1 ½ kilometer had ik nog moeten versnellen, maar ik kon niet meer. En de vuurtoren die mij beloofd was? Niet gezien! Iets wat onmogelijk is zo vlak loop je daar langs… Ik had alleen oog voor de finish. Ik had het gedaan! 21,1km!

En mijn tijd? 02:10:52. Niet binnen 2 uur, maar ben er evengoed superblij mee! Ik heb er hard voor gewerkt, en er vielen af en toe ook tranen, maar ik heb zoveel geleerd, fysiek en mentaal. Heb stappen gemaakt en ben gegroeid. Ik ben weer mijzelf, de verbeterde versie van mijzelf!

Groetjes Gerda

We willen je graag een waardevolle tijd op onze website geven. Als je verder gaat op deze website gaan wij ervan uit dat je instemt met ons cookiebeleid. Lees ons beleid

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten