+316 10 62 42 42 [email protected]
De Enforce story van Michiel Loesberg: Dit keer kom ik niet weg met smoesjes

De Enforce story van Michiel Loesberg: Dit keer kom ik niet weg met smoesjes

Eind november 2019 loop ik bij de Breda Businessdagen. Voornamelijk om te kijken hoe de stand van het accountantskantoor waar ik voor werk, eruitziet. Terwijl ik rondloop, word ik aangesproken bij de stand van Enforce. Ik heb op dat moment geen idee wat Enforce inhoudt.

Rond dezelfde tijd heb ik ontelbare keren tegen mezelf gezegd dat ik toch echt weer moet gaan sporten. Steeds komt het er niet van; verbouwen van een keuken, blessures enz. Als ik eerlijk tegen mezelf ben heb ik er eigenlijk ook geen plezier meer in. Te vaak begonnen, te vaak blessures. Maar ja, begin maart 2020 ga ik skiën en mijn slechte knieën gaan dat met mijn huidige gewicht echt niet leuk vinden.

In het gesprek dat ik bij de stand van Enforce heb, worden me verschillende vragen gesteld. Op elke vraag heb ik wel een antwoord. Bij elk antwoord hoor ik mezelf eigenlijk smoesjes vertellen. ‘Nee, ik wil echt sporten maar…… ja, ik moet afvallen maar’…. enz. Aan het eind van het gesprek zeg ik halfbakken toe om een gesprek met een coach aan te gaan.

Zo zit ik een paar dagen later met Remy in Ulvenhout te praten. Weer zijn er die oprecht geïnteresseerde vragen. Dit keer kom ik niet weg met smoesjes. Dat kwam ik de eerste keer ook al niet alleen had ik het toen niet door. Aan het eind van dit gesprek zeg ik niet eens meer halfbakken toe. Ik heb nu echt twee doelen staan:

1) Goed getraind zonder blessures gaan skiën.
2) Plezier terug krijgen in het sporten.

Begin maart ben ik gaan skiën; tien kilo lichter dan toen ik 16 december bij Enforce begon. Afvallen is nooit de doelstelling geweest. Met de coaching en het sporten ging dat echter vanzelf. De wintersport was een feest, de kracht in mijn benen was zo enorm toegenomen.

Het plezier in het sporten had ik al veel eerder weer terug gevonden. Door de directe begeleiding, maar vooral ook door het voorkomen van blessures. Sporten is weer zo leuk geworden dat ik al voor de wintersport mezelf weer nieuwe doelen heb gesteld.

Deze doelen ga ik samen met Enforce weer halen. Dat weet ik zeker.

Groeten, Michiel

De Enforce story van Marieke van Zuien: Fit en energiek door deze gekke tijd

De Enforce story van Marieke van Zuien: Fit en energiek door deze gekke tijd

Ik ben Marieke, 41 jaar en ik heb een gezin en een verantwoordelijke bestuursfunctie bij een financiële dienstverlener.

Vaak krijg ik de vraag hoe ik dat allemaal combineer met ook nog veel sporten. Maar voor mij werkt het juist andersom; ik sport veel om alle andere dingen met genoeg energie te kunnen combineren.

In ‘normale’ tijden train ik bij Enforce, omdat ik ervan overtuigd ben dat je met professionele begeleiding er gewoon meer uit haalt. Meer resultaat, een betere balans en meer fun. Voor het loopgedeelte geldt bovendien dat het leuker is om samen naar bepaalde concrete doelen toe te werken en ze gezamenlijk te bereiken tijdens events.

Maar nu is dus even alles anders…alhoewel ik het qua sporten eigenlijk niet zo ervaar. We trainen gewoon gezamenlijk door, ieder in onze eigen ruimte, binnen of in de tuin en nu gelukkig naast de online trainingen ook outdoor.

De online en outdoor trainingen die Enforce biedt zijn gevarieerd en heel erg vergelijkbaar met hoe we normaal gesproken indoor werken; met veel aandacht voor individuele doelen en mogelijkheden. Ook heb ik persoonlijk contact met de trainers over de meest nuttige combinatie van actie en rust voor mij persoonlijk, zodat ik ook de ongewone omstandigheden qua werk en gezin met dezelfde energie kan tackelen.

Ik verwacht fit en energiek door deze gekke tijd te komen!

Groetjes, Marieke

De Enforce storie van Daphne Rorije: Blessures waren iets waar ik al jaren af en aan mee kampte en daar was ik goed klaar mee

De Enforce storie van Daphne Rorije: Blessures waren iets waar ik al jaren af en aan mee kampte en daar was ik goed klaar mee

Nu bijna een jaar geleden, maakte ik kennis met Petra en startten we samen aan het volledig herformuleren van mijn loopstijl om zo plezierig blessurevrij te kunnen lopen. Blessures waren iets waar ik al jaren af en aan mee kampte en daar was ik goed klaar mee. Werkelijk alles hebben we de afgelopen maanden aangepakt om mijn loophouding te verbeteren. Het ene ging makkelijker dan het andere. Als je gewend bent om op een bepaalde manier te lopen, is het lastig om de vertaling van `flex je voet` ook daadwerkelijk toe te passen, maar ik wist het uit te voeren tijdens het lopen! Ondertussen ging ik steeds beter en sneller lopen, zonder dat ik last kreeg — echt een overwinning.

Naast de looptrainingen was er krachttraining. Ik durf te zeggen dat ik urenlang hiphinges, hip bridges, deadlifts en weet ik wat voor bekkenkantel-oefeningen heb gedaan. Behalve dat het goed voor me was, had ik, ondanks alle uitleg, eerlijk gezegd geen idee wat het deed voor mijn loophouding. Tot op een zondag, toen ik alle facetten moest combineren in een intervalsessie om te knallen.

Opeens klikte het. En toen het klikte, ging ik als een raket. Het voelde bijna als een bevrijding en het liep ZO fijn. Hoewel het hoge tempo behoorlijk pittig was en was ik op het einde lekker uitgeput was, was het een soort eureka-moment. Alle krachtsessies, instabiliteitstrainingen, looptrainingen kwamen opeens samen en het verschil voelde als dag en nacht.

Het is moeilijk om in woorden uit te drukken maar dit gevoel is onbetaalbaar. Ik voel nu gewoon de power die in mijn benen zit wanneer ik aanzet in een versnelling. Ik voel me ontzettend krachtig tijdens het lopen. Ik kan niet wachten om verder te knallen en “gewoon” lekker gas te geven en te zien wat er allemaal in het verschiet ligt.

Power mode on!
Groetjes, Daphne

De Enforce storie van Mariska de Haan: Waarom ben je steeds bezig met allerlei randzaken?

De Enforce storie van Mariska de Haan: Waarom ben je steeds bezig met allerlei randzaken?

In oktober vorig jaar liep het allemaal niet zo lekker. In mijn werk kon ik mijn ei niet meer kwijt en ik was geblesseerd waardoor mijn uitlaatklep hardlopen niet meer mogelijk was.
Ik wist dat ik het anders wilde aanpakken, ik wilde steviger in mijn schoenen staan.

Ik volgde Petra al langer via social media en had haar ook al eens ontmoet. Haar energie sprak me aan en ook haar eerlijkheid. Die schop onder mijn kont, was wat ik nodig had.
De eerste afspraak was dan ook snel gemaakt. En hier zette Petra me gelijk aan het denken. Waarom ben je steeds bezig met allerlei randzaken? Waarom begin je niet gewoon? Actie, dat is wat nodig is!

Daarnaast was ik natuurlijk ook geblesseerd, hardlopen was niet gelijk een optie. Maar dat wil niet zeggen dat ik niks kon doen. De basis was om eerst sterker te worden (kracht) en daarna heel rustig op te bouwen met een nieuwe techniek. Tussen de laatste keer dat ik had hardgelopen en weer 2 minuten mocht lopen, zat bijna twee maanden. Daarna liep ik korte stukjes met heel veel wandelen tussendoor, maar dat mocht de pret niet drukken. Inmiddels loop ik weer op het niveau waar ik geëindigd was en misschien zelfs wel beter dan daarvoor.

Op persoonlijk vlak ben ik met Petra aan de slag gegaan om meer te zijn wie ik wil zijn. Een zelfverzekerde Mariska die weet wat ze wil en wat ze kan. En ondanks dat ik nog niet helemaal ben waar ik wil zijn, heb ik hier al grote stappen in gezet. Ik weet wat ik kan en wie ik wil zijn! Petra heeft me geholpen om weer stevig op mijn voeten te staan, op persoonlijk vlak én als hardloper. Ze geeft me regelmatig een schop onder mijn kont om uit mijn comfortzone te komen. Ga maar gewoon doen, kijk maar wat er gebeurd. Daarnaast helpt ze me te dromen, doelen stellen die misschien zelf wel een beetje onrealistisch zijn of lijken. Maar met een beetje humor me wel in gang zetten, om zo een sticker van de juf te verdienen.

Groetjes, Mariska

De Enforce storie van Gerda van Zut: Heb stappen gemaakt en ben gegroeid

De Enforce storie van Gerda van Zut: Heb stappen gemaakt en ben gegroeid

Wie mij tot 3 jaar geleden verteld zou hebben dat ik ooit een halve marathon zou lopen (hardlopen überhaupt), en het nog leuk zou vinden, die had ik hard uitgelachen!

Maar toen wist ik nog niet dat ik uitgedaagd zou worden om in 2018 12km te gaan hardlopen in Zandvoort. Die uitdaging ging ik natuurlijk aan, zo ben ik, de uitdager verzaakte uiteindelijk maar maart 2018 liep ik daar en vond het hartstikke leuk! Dat het mooi weer was hielp natuurlijk ook..

Doel bereikt en nu? Ik ging door! Ik was nu zo lekker bezig, vond het echt leuk en het hielp om mijn hoofd leeg te maken. Er volgden nog paar cityruns, de Dam tot Damloop en de 7 heuvelenloop. Ik ging lekker en had in januari daarop spijt dat ik mij niet voor die editie van de halve van Egmond had ingeschreven. Dan maar oktober 2019 in Amsterdam, dat ging mijn nieuwe doel worden!

Maar het liep anders… Er gebeurde begin 2019 iets heftigs en daarna lukte het hardlopen niet meer, ik kreeg ook lichamelijke klachten erbij en de zin in hardlopen verdween. Het was MOETEN geworden ipv dat het leuk was.

Na de zomer heb ik mezelf weer bij elkaar geraapt, er moest een nieuw doel komen, waar ik naar uit kon kijken en zo plezier weer terug kreeg. Dat doel werd De halve van Egmond en het liefst in 2 uur!
Wat ben ik blij dat ik Petra in september benaderd heb met de vraag of zij mij zou kunnen/ willen helpen hiermee. Zij ging met mij die uitdaging aan!

12 weken gingen we samen aan de slag! Krachttraining, looptraining, een op maat gemaakt schema en tussendoor ook nog een coaching gesprek. Altijd blij, altijd met een glimlach (hoe zwaarder de oefening, hoe breder de glimlach werd) en altijd positief maar vooral ook eerlijk haalde Petra mij uit mijn comfortzone. En wees zij mij op “mijn valkuilen”.

Waar zit je mee? Kan je er iets aan doen? Nee? Laat het los! Ja? Doe dat dan! Ga de confrontatie aan en maak het duidelijk voor jezelf. Blijf er niet mee rondlopen.

Voor mij betekende dat dus, dat ik onuitgesproken situaties met vriendinnen bespreekbaar moest gaan maken. En geen dingen voor anderen in gaan vullen. Want, “Is het echt zo, of denk ik dat het zo is?” Of op mijn werk meer voor mijzelf opkomen en niet pleasen.

Duidelijkheid en rust creëren voor mijzelf, nee is ook een antwoord! Dit heb ik echt moeten leren! Op mijn werk het zeggen als mij iets dwars zit. En in mijn relaties met vrienden, vriendinnen of thuissituatie ook duidelijk zijn. Geen dingen gaan invullen voor de ander.

De vraag van Petra was dan ook de eerste weken, wat zit je dwars en hoe gaan we dat oplossen? Ik moest dan bijv. een concrete afspraak met vriendin of op mijn werk gaan maken en onder het hardlopen oefenden wij hoe die gesprekjes zouden kunnen gaan verlopen. Op de bewuste dag belde Petra dan nog even op om het nog een keer door te nemen en succes te wensen. Ik moest aan de bak! Vooraf altijd gespannen, zag er als een berg tegenop, maar na afloop was ik altijd zoveel malen meer opgelucht! Het ruimde echt op in mijn hoofd, dit kon ik los laten.

En gaande weg de trainingen hadden wij het hier steeds minder vaak over. Ik begon het bij mijzelf te herkennen als ik weer terug in die oude gewoonte viel! En kwam steeds meer voor mijzelf op. Wat een verandering!

Er moest niet alleen aan mijn balans in mijn hoofd gewerkt worden, ook mijn fysieke balans was ver te zoeken… De allereerste keer dat ik in de gym was, was ik meer bezig met mijn balans te zoeken dan de oefening uit te voeren. Om over mijn loophouding maar te zwijgen…. Geboren met een holle rug zag ik er tijdens het hardlopen meer uit als een rennende kip! Lang verhaal kort, er werd het eerste uur altijd hard gewerkt in de gym van Enforce. Alles voor een stevigere core en om mijn holle rug rechter zien te maken! Rekken, springen op een box, box duwen, met gewichten in de weer etc. Mijn balans werd beter en ik zag mijn lichaam veranderen. Ik werd krachtiger! Met lopen merkte ik ook steeds meer verschil. Het werd lichter, krachtiger en daardoor makkelijker. En waar ik in het begin nog als een kip met kont naar achteren liep, veranderde mijn loophouding ook. Deze werd stukken rechter. No more chicken! Begon ook meer oog voor mijn omgeving te krijgen onder het lopen. Ik genoot er weer van!

Halverwege die 12 weken leek er een blessure aan te komen, hele zere kuiten al na 4km. De stress sloeg toe bij mij… Ging dit nog wel goed komen? Het was mijn eigen schuld, ik was te hard van stapel gelopen, wilde teveel, te hard, te snel. Eigenwijs als ik ben….
Maar Petra stelde mij gerust, je weet het, hebt het al gedaan, we gaan weer terug naar de basis, komt goed!

En zo stond ik afgelopen 12 januari aan de start in Egmond, instructies in mijn hoofd hoe de race op te bouwen, maar vooral “je weet het, komt goed”! De eerste 7km over het strand, tegenwind, windkracht heleboel, viel niet mee, maar dacht als ik dit gedaan heb, hoef ik nog maar 2/3.

Ook heerlijk over/ door de duinen gerend met stem van Petra in mijn hoofd “Laat je naar beneden gewoon gaan, voeten naar je billen”. Tussen 15km en 18km had ik het zwaar, maar niet miepen, Hup! Nog paar km!!! Laatste 1 ½ kilometer had ik nog moeten versnellen, maar ik kon niet meer. En de vuurtoren die mij beloofd was? Niet gezien! Iets wat onmogelijk is zo vlak loop je daar langs… Ik had alleen oog voor de finish. Ik had het gedaan! 21,1km!

En mijn tijd? 02:10:52. Niet binnen 2 uur, maar ben er evengoed superblij mee! Ik heb er hard voor gewerkt, en er vielen af en toe ook tranen, maar ik heb zoveel geleerd, fysiek en mentaal. Heb stappen gemaakt en ben gegroeid. Ik ben weer mijzelf, de verbeterde versie van mijzelf!

Groetjes Gerda

De Enforce story van Bibi Bond: 33 minuten sneller dan mijn eerste marathon

De Enforce story van Bibi Bond: 33 minuten sneller dan mijn eerste marathon

Precies een jaar geleden, december 2018, klopte ik aan bij Petra voor een hardloopschema richting de marathon van Rotterdam. Ik besloot toen met een schema en trainer te gaan trainen, omdat ik regelmatig blessures had, eerder koos voor meer trainen dan minder trainen en geen variatie in mijn trainingen had. Bovendien plande Petra mijn trainingen zo dat het goed te combineren was met mijn onregelmatige werktijden.

Na de marathon van Rotterdam wist ik meteen dat dit niet de laatste was en dat als ik nog een tweede marathon zou gaan lopen in 2019 dat ik wilde dat één persoon mij zou begeleiden en dat was Petra.

Toen ik met Petra een gesprek had in mei 2019 over wat het Enforce programma inhield hoefde ik niet lang na te denken en besloot ik dan ook om 6 maanden lang met Petra te gaan trainen richting de marathon van Valencia. Vooral de combinatie van coaching, hardlooptraining, krachttraining en een (hardloop)schema sprak mij aan. Bovendien kende Petra mij al een beetje en voelde het dus vertrouwd om dit traject met Petra in te gaan. Petra vroeg mij wat ik allemaal wilde bereiken en waar ik als persoon wilde staan aan het einde van het traject, maar dat kon ik niet goed benoemen op dat moment, behalve het uitlopen van de marathon van Valencia met een sub4!

Ik had al snel door dat de krachttrainingen en hardlooptechniek-trainingen ervoor zorgde dat mijn hardloopprestaties flink vooruit gingen: ik liep de ene na de andere PR. Ik zat over het algemeen lekkerder in mijn vel en voelde mij fitter en sterker. Maar ook als het even niet zo lekker ging had Petra dit al snel door en besprak zij dit en liet mij inzien wat er moest veranderen.

Ik was niet de makkelijkste deelneemster: vrij gesloten, nam niet altijd mijn rustdagen en trainde soms langer dan mocht (‘omdat ik wel lekker liep’), maar Petra kon deze uitdaging wel aan :).

De coachingsgesprekken hebben ervoor gezorgd dat ik meer vertrouwen kreeg in mijn eigen kunnen, dingen deed buiten mijn comfortzone die ik zonder extra zetje niet had gedaan en hebben er vooral voor gezorgd dat ik zekerder ben in het dagelijkse leven. Vaak was ik ‘lekker kort’ van stof, dit was mijn eigen keuze, maar de extra lange gesprekken zijn mij het meest bijgebleven. Petra had door wanneer ze een ingang had en dat zijn voor mij de momenten geweest waarop dingen veranderde.

De marathon van Rotterdam startte ik onzeker, ik had er geen vertrouwen in, maar 1 december stond ik met super veel zin aan de start van de marathon van Valencia. En nee dit vertrouwen was er de weken voorafgaand niet altijd, bang om te ‘falen’, maar eigenlijk was er maar één iemand die teleurgesteld zou kunnen zijn na afloop en dat was ikzelf. Ik besloot er dan ook volop van te genieten.

Met ruim 33 minuten sneller dan mijn eerste marathon, liep ik mijn tweede marathon in het mooie Valencia in een tijd van 3:38:13! Ik heb genoten van het traject en ben super blij dat Petra mij heeft begeleid, zonder haar had ik dit niet kunnen doen.

Groetjes Bibi

We willen je graag een waardevolle tijd op onze website geven. Als je verder gaat op deze website gaan wij ervan uit dat je instemt met ons cookiebeleid. Lees ons beleid

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten