+316 10 62 42 42 INFO@ENFORCE.NL
De Enforce story van Emmily van Venrooij: “Dat moment merkte ik pas echt hoeveel doorzettingsvermogen ik heb”

De Enforce story van Emmily van Venrooij: “Dat moment merkte ik pas echt hoeveel doorzettingsvermogen ik heb”

Steef van Enforce Waalwijk vroeg aan mij of ik een stukje kon schrijven met wat ik tot nu toe heb bereikt. Ik dacht ja dat doe ik wel even. Om te vertellen aan anderen hoe trots ik ben wat ik tot nu toe heb bereikt en waar ik ben begonnen. Maar ik kwam er achter dat het toch moeilijker was om ‘’even’’ een stukje te schrijven over mijzelf.

Ik ben Emmily en ik ben vorig jaar oktober 2018 gestart bij Enforce.
Ik kan de dag nog goed herinneren dat ik een gesprek had met Jochen samen met mijn vriend Jurian. Ik was zo zenuwachtig omdat ik wist dat ik met tranen zou uitvallen. Ik vond dat ik gefaald had. Ik heb eerder PT trainingen gehad maar dan bij een andere sportschool. Ik viel weer helemaal terug in de oude Emmily. Het moment dat de waarheid weer opnieuw boven tafel komt. Hoe onzeker ik was, hoe druk ik mezelf kon maken om wat anderen van mij vinden? Ik was ongelukkig in de zin van hoe ik leefde, dat ik zo weinig vertrouwen in mezelf had. Als ik in de spiegel keek dan werd ik ongelukkig hoe ik eruit zag. Mijn vriend zorgde er wel altijd voor dat ik er weer bovenop kwam. Maar uiteindelijk moet ik het zelf doen.

Jochen heeft mij laten zien dat ik dat kan! Ik ben begonnen met niet meer te zeggen ‘ik heb geen tijd’! PRIORITEIT MAKEN! Als je iets wilt bereiken moet je er ook voor gaan. Dat stemmetje in je hoofd dat zegt je bent een stress eter. Dat ben je helemaal niet het is niet aangeboren het heeft juist er voor gezorgd dat je dat over jezelf zegt. Waarom moet ik mijzelf druk maken om wat anderen van mij vinden? Ik ben zo geboren, ik ben Emmily en mensen moeten mij accepteren hoe ik ben.

Ik ben samen met Steef het traject aangegaan en ik ben enorm veel sterker geworden sinds oktober 2018. Ik ben veel gezonder gaan eten met behulp van de app die Enforce mij heeft gegeven. En nog blijft het soms moeilijk om de lekkere hapjes te laten staan als ik op een feestje ben.

Ik maak mij al veel minder druk om wat anderen van mij vinden. Ik denk nu vaak ‘het ene oor in en het andere weer uit’. Natuurlijk heb ik nog steeds tegenslagen maar ik ga naar Enforce voor een goede coachgesprek met Steef en ik voel mij direct weer veel prettiger. Ik voel mijzelf zekerder worden. Ik durf in de spiegel te kijken zonder te denken ‘oh ik zie er niet uit’. Op mijn werk merk ik ook het verschil. Ik durf mij te laten zien. Ik durf het te zeggen als ik het ergens niet mee eens ben.

Tussen door heb ik ook een tegenslag gehad met betrekking tot mijn linkerbeen/voet en die is nog steeds niet genezen, daar zal ook nog een tijdje overheen gaan maar ik ben wel elke keer naar de sportschool gegaan met de gedachte ‘ik kan niks met mijn linkerbeen/voet maar ik heb ook nog een bovenlichaam dat ik kan trainen’. Dat moment merkte ik pas echt hoeveel doorzettingvermogen ik heb.

Ik ben zeker nog niet klaar met wie ik echt wil zijn. Daarom blijf ik zeker bij Enforce. Even die schop onder mijn kont van kom op Emmily je kan het als het even niet gaat zoals ik het wil. Ik wil graag aan iedereen mee geven, zet jezelf op plaats nummer 1 en ga echt doen wat je wilt doen. Want geen tijd kennen wij niet meer. PRIORITEIT MAKEN!

Groetjes, Emmily

De Enforce story van Jacqueline Bronkhorst: “Door mijn overgewicht heb ik klachten aan mijn knieën gekregen”

De Enforce story van Jacqueline Bronkhorst: “Door mijn overgewicht heb ik klachten aan mijn knieën gekregen”

Al mijn hele leven moet ik opletten met wat ik eet.

Twee jaar geleden kreeg ik de diagnose Non Hodgkin stadium 3. Ik dacht toen nu ik ziek ben hoef ik nergens meer op te letten.

Mijn familie en vriend verwende mij regelmatig met etentjes en lekkere dingen ’s avonds voor de gezelligheid.

Een half jaar later kreeg ik ook nog de diagnose slaapapneu genaamd OSAS. Ik moest aan de CPAP, een apparaat dat ik ’s nachts op moet zetten om te slapen.

Dat gaat je allemaal niet in de koude kleren zitten. Dat eten ging door en door. Totdat ik afgelopen zomer op een trouwerij was en ik een bedankkaartje kreeg met een foto met daarop mijn vriend en mijzelf. Daar ben ik zo enorm van geschrokken!!! Ik wist dat mijn gewicht omhoog was gegaan (grotere kleding moeten kopen), maar die foto vond ik toch echt wel heel confronterend.

Zelf heb ik erop dat moment nog niet heel veel mee gedaan, totdat ik daarna de oproep zag van Enforce voor De Afvalrace. Mindset, afvallen, ja dat had ik nodig!

Het intake gesprek vond ik erg heftig en confronterend, je moet terugkijken naar jezelf, hoe het kwam dat ik zoveel ben aangekomen, en waarom ik mij niet lekker in mijn vel voelde.

Uiteindelijk werd ik 1 van de geselecteerde kandidaten van De Afvalrace. Ik was daar super blij mee, alleen door mijn overgewicht heb ik klachten aan mijn knieën gekregen en kan ik moeilijk sporten. Ik liep toen bij de orthopeed i.v.m versleten knieën. Ik slik hier zelfs medicatie voor. Ook had ik na een gezellig weekendje weg met vrienden door het geweer- en handboogschieten een tenniselleboog opgelopen. Hier moest tijdens het sporten wel rekening mee gehouden worden.

Enforce mastertrainer Danielle heeft dit super gedaan. Elke les voordat we starten vraagt ze hoe het met me gaat en past ze de bewegingen aan op wat ik op dat moment kan.

Ik kom altijd op de fiets naar de trainingen toe, 30 minuten heen en 30 minuten terug. Ik heb een elektrische fiets en de traphulp stond in het begin op 100%. Toen ik begon met trainen had ik veel spierpijn en kon ik nog niet zoveel. Een squat of lunge maken was voor mij een uitdaging. Ik kon niet zo diep zakken. Binnen een aantal weken zag en voelde ik dat het beter ging. Ik kon dieper zakken in de squat en kon mij al soepeler bewegen.

Na 4 maanden heb ik mijn pijnstilling kunnen verlagen omdat ik mijn bovenbenen inmiddels goed had getraind had en versterkt. Ik kan nu de trap oplopen zonder me te hoeven optrekken aan de trapleuning, en zonder pijn in mijn knie. Ik heb de traphulp op mijn fiets inmiddels naar 50% kunnen zetten en nog steeds kan ik die 2x 30 minuten fietsen zonder pijn. Ook met mijn werk in het ziekenhuis merk ik veel verschil. Ik moet nog weleens mensen uit bed tillen en ook dit gaat me nu gemakkelijker af. Ik heb veel minder pijn in mijn lijf, vooral mijn rug en knieën als ik thuis ben na een zware dag werken.

Ik wist eigenlijk wel wat ik moest doen met eten, maar het doen was een 2de. Nadat ik de keuze had gemaakt om mijn leven te veranderen heb ik de taart en snoep/chocolade laten staan, ben ik gezond gaan eten, minder uit eten gegaan (al zal Daniëlle het hier niet mee eens zijn, ik ga nog steeds regelmatig uit eten) en let ik erg goed op wat ik eet en wanneer ik eet. Het kost mij nu helemaal geen moeite meer en ik hoef ik me helemaal niet zo met eten bezig te houden als dat ik vroeger deed met alle diëten die ik heb geprobeerd. Dat had ik nooit verwacht.

Ik durf weer foto’s te maken van mezelf en er ook met trots naar te kijken. Ik voel me helemaal happy!

Als ik nu in de spiegel kijk zie ik een blije vrolijke vrouw die inmiddels bijna 20 kilo is afgevallen.

Groetjes, Jacqueline

De Enforce Storie van Kelsey Branderhorst: “Ik voel me sterker dan ik ooit ben geweest”

De Enforce Storie van Kelsey Branderhorst: “Ik voel me sterker dan ik ooit ben geweest”

Ik heb zo’n 9 jaar op handbal gezeten wat ik altijd erg leuk vond. 2 keer in de week trainen en in het weekend speelden we een wedstrijd. In mijn examenjaar in 2017-2018 merkte ik dat ik steeds vaker trainingen af zei met als excuus dat ik nog zoveel moest doen voor school. Toen ik eindelijk van alle examens af was, nam ik voor om weer lekker volop te gaan trainen, maar tegelijkertijd zei ik op mijn bijbaan in de Horeca dat ik veel kon gaan werken omdat ik immers toch een extra lange vakantie had. In mijn vakantie die 5 maanden lang duurde, had ik weer een nieuw excuus om niet te komen trainen: ik moest veel werken en deed dat dan toch liever dan trainen. Werk is dan ook de rede dat ik heb besloten om te stoppen met handbal. Ik had er geen tijd meer voor, dacht ik. Ik merkte dat ik steeds minder fijn in mijn vel zat en aan het einde van de zomer vakantie besloot ik om te gaan kijken of ik toch niet iets aan mijn lichaam kon gaan doen. Toen ben ik door mijn buurvrouw, die een traject deed bij Enforce, doorgestuurd naar Enforce Waalwijk.

Mijn eerste gesprek was met Jochen. Hij heeft mij gelijk in laten zien dat er geen excuses zijn om niet te sporten en toen ik thuis kwam na dit gesprek, wist ik eigenlijk gelijk al dat ik het traject aan wilde gaan zodat ik mezelf weer goed voelde en dat ik trots kon zijn op mezelf.

Mijn doel was dat ik in de spiegel kon kijken en tegen mezelf kon zeggen dat ik er echt wel mocht zijn. Ook was het belangrijk dat ik ging stoppen met anderen boven mezelf te kiezen, ik zei namelijk overal ja tegen. Ik heb nooit echt ingezien dat ik eigenlijk een laag zelfbeeld had, maar door alle coachgesprekken die volgde in mijn traject besefte ik me dat ik niet bepaald gelukkig was met hoe ik eruit zag en met hoe ik me voelde.

Ik ben het traject vol moed in gegaan met Steef als coach. Ik heb heel veel moeite gehad met het op orde krijgen van mijn voeding en dit is nog steeds een zwak punt af en toe. Dat sporten zit wel goed, ik vind het altijd leuk om naar de trainingen te gaan en al helemaal nu het boksen bij ons in de trainingen erbij is gekomen. Met het eten word ik gelukkig goed begeleid door Steef en hij geeft mij het vertrouwen en de energie om mijn “goede” dagen door te blijven zetten. Na 3 of 4 maanden merkte ik echt dat ik op de goede weg was en dat mij lichaam ging veranderen. Mijn houding is beter, ik heb meer energie en ik vindt het zelfs leuk om te leren over gezond eten. Ik ken mijn lichaam beter dan ooit en ik heb eindelijk het punt bereikt dat ik mezelf aan kan kijken en tegen mezelf kan zeggen “Kels, je mag er zijn!”.

Ik ben blij dat ik het mezelf heb gegund om aan mezelf te werken. Ik kies mezelf boven alles en kan werk, school en vrije tijd beter combineren. Ik voel me sterker dan ik ooit ben geweest en ik ben nog lang niet van plan om te stoppen met mezelf te verbeteren.

Groetjes, Kelsey

De Enforce storie van Rian Bastiaansen: “Binnen 5 maanden 10 kilometer hard binnen het uur”

De Enforce storie van Rian Bastiaansen: “Binnen 5 maanden 10 kilometer hard binnen het uur”

Ik heb jarenlang gevoetbald. Helaas heb ik hier mee moeten stoppen door een enkelbreuk die ik had opgelopen. Dit was in 2013. Nadat ik een tijdje niets aan sport had gedaan ben ik in 2014 begonnen met hardlopen. Dit deed ik in het begin nog voor mijzelf. Ik heb op internet een schema gezocht. Ik ben begonnen met 1 minuut hardlopen en 1 minuut wandelen. Dit ben ik gaan uitbouwen, totdat ik 30 minuten hard liep. Ik merkte wel dat ik het alleen lopen en ook de intervallen minder leuk vond. Ik ben toen in contact gekomen met John vd Velde. Hij stelde mij voor om een keer mee te komen trainen bij Enforce in Ulvenhout.

Nadat ik gestart was bij Enforce werd ik steeds gemotiveerder om te gaan hardlopen. Aan de hand van de schema’s die ik doorgestuurd kreeg en persoonlijke begeleiding, liep ik binnen 5 maanden 10 kilometer hard binnen het uur. Door de intervallen die we op dinsdag kregen zijn mijn tijden sneller geworden. Alle vooruitgang zorgt voor extra motivatie. Inmiddels loop ik halve marathons. De groep waar we nu mee hardlopen is een gezellige en gemotiveerde groep. Die elkaar oppept en steunt als het even moeizaam gaat. Mede door de enthousiaste begeleiding gaan onze resultaten omhoog. Iedereen krijgt persoonlijke begeleiding op zijn/haar niveau.

Ik heb inmiddels al een aantal doelen bereikt. Zo heb ik de 10 kilometer binnen 50 minuten gelopen. Heb ik de 20 kilometer van Parijs volbracht. En loop ik inmiddels halve marathons. De volgende stappen die ik wil zetten zijn, een keer de 25 kilometer lopen en na afgelopen zondag is een marathon ook weer ter sprake gekomen.

Ik kan de Enforce programma’s aan iedereen aanbevelen. Op elke niveau liggen uitdagingen die aangegaan kunnen worden samen met de begeleiding van Enforce. Van opstap tot gevorderde lopers.

Groetjes, Rian Bastiaansen

De Enforce Story van Steef Verheijen: “Dit heeft mij gevormd tot de persoon die ik vandaag de dag ben”

De Enforce Story van Steef Verheijen: “Dit heeft mij gevormd tot de persoon die ik vandaag de dag ben”

Mijn naam is Steef Verheijen, 24 jaar en mastertrainer bij Enforce Waalwijk.

Sinds 1 oktober 2018 ben ik officieel als mastertrainer in dienst, maar om hier te komen heb ik wel het een en ander moeten doorstaan. En daar wil ik jullie graag in meenemen.

Op 16 jarige leeftijd ben ik gestart op het CIOS Breda en na het 2de leerjaar ook een deel in Goes. Ik wist altijd al dat ik iets met sport wilde gaan doen dus was dit ook de meest logische keuze vond ik. De eerste 2 jaar heb ik vrij soepel doorlopen en merkte ik dat ik het leuk vond om voor groepen te staan, zelf fysiek bezig te zijn maar ook vooral mezelf beter te maken in het trainen en coachen van mensen. Ik heb uiteindelijk gekozen voor het profiel fitness omdat ik hier mensen ook echt in kon begeleiden.

In mijn 3de leerjaar kreeg ik mijn eerste grote tegenslag te verwerken, het overlijden van mijn Oma. Ik heb het hier altijd ontzettend zwaar meegehad, sowieso heb ik moeite om afscheid te nemen van dingen. Door dit gemis had ik geen zin meer in school, eigenlijk had ik nergens meer zin in. Wat uit eindelijk resulteerde in het van school gestuurd worden in mijn laatste leerjaar.

Ik heb altijd gedaan alsof het me niet kon interesseren maar diep van binnen was ik hier zwaar teleurgesteld over. Niet alleen teleurgesteld in mezelf, maar vooral het idee dat ik mijn ouders had teleurgesteld.

Uiteindelijk 6 maanden later heb ik de knop kunnen omzetten om een nieuwe opleiding te gaan volgen: ROC Sport en Bewegen in Tilburg. Hier heb ik de richting BOS (Buurt- Onderwijs- Sport) gevolgd. Hier ben je voornamelijk bezig met het lesgeven in een gymzaal of bij een BSO. Ook hier haalde ik voldoening uit maar ik merkte dat het niet de uitdaging gaf waar ik stiekem wel naar opzoek was. Het 1ste jaar was daarom voor mij ook een rampjaar, de motivatie ontbrak wat resulteerde in het jaar overdoen. Ik besefte me dat het anders moest en dat gebeurde ook het jaar erop. Heel het jaar door duidelijke afspraken maken, planningen maken, zorgen dat ik geen problemen zou krijgen met de deadlines en dat verliep prima. Maar in maart kwam er weer een obstakel op mijn pad, een goede vriend kwam te overlijden en dat heeft me verlamd in wat ik moest doen. Ik kreeg het niet voor elkaar. Wat uiteindelijk ook resulteerde in het moeten verlaten van het ROC.

En daar zat ik dan zonder opleiding, zonder werk, vol met frustraties en verdriet.

Een jaar later kwam toch het besluit om te gaan werken, en ik kwam via mijn vader terecht bij Boels Verhuur. Het begon hier voortvarend en ik had plezier in wat ik deed. Ik reed als chauffeur machines rond naar klanten en bedrijven en was zo lekker een hele dag op de weg met mijn busje. Maar omdat ik zoveel tijd alleen had in mijn busje en eigenlijk al die jaren al niet lekker in mijn vel zat begon ik me meer en meer te beseffen dat ik dood ongelukkig was en ik echt hulp nodig had.

Ik kwam vervolgens in de ziektewet te zitten omdat werken niet meer lukte, ik was compleet lam gelegd en zocht de uitweg in verkeerde dingen waarvan ik dacht dat dit me zou helpen maar het me eigenlijk alleen maar slechter en slechter heeft laten voelen. Ik durfde hier nooit voor uit te komen maar op een gegeven moment kwam ik op het punt dat ik wel moest want anders had het verkeerd afgelopen. Na een gesprek bij de huisarts kwam ik bij een POHGGZ terecht (een soort psycholoog die werkte vanuit de huisarts) en had daar mijn eerste gesprekken mee, zo eigenwijs en koppig als ik was wilde ik natuurlijk niet toegeven dat ik hulp nodig had. Thuis ging het ook steeds slechter en slechter, ik kon niet meer door 1 deur met mijn ouders, ik moest dingen kapot maken om me frustraties te uiten en lag elke dag huilend op bed niet wetende wat ik met mezelf aan moest.

Het is zelfs op zo’n punt aangekomen dat ik het niet meer zag zitten en er liever niet meer was dan wel, wie had tenslotte wat aan mij als ik zo was, waarom ben ik er uberhaupt nog, gelukkig zijn is niet voor mij weggelegd dus waarom moet ik hier nog zijn waren vaak de vragen die door mijn hoofd speelde.

Mijn ouders hebben toen besloten om de crisisdienst bij de GGZ te bellen en in plaats van dat ik op gesprek moest komen stond het team al voor de deur en had ik geen keus meer. Nog steeds zo koppig en eigenwijs als ik was dacht ik het allemaal beter te weten en zette gewoon mijn oude vertrouwde masker op en deed alsof er niks aan de hand was. Maar Michael (psycholoog 1) prikte daar dwars doorheen, en ik brak. Vanaf toen heb ik besloten om open te zijn in mijn gesprekken.

Ik kreeg medicatie voorgeschreven om mijn emoties te baas te zijn, maar eigenlijk werd ik hier gewoon een robot van. Ik had geen emoties meer en als ik deze wel had was het omdat mijn medicatie uitgewerkt was en kwam alles dus 1.000 x zo hard binnen. De doseringen werden maar omhoog gegooid en ik werd meer en meer lamgelegd.

Ondertussen had ik ook mijn gesprekken bij de huisarts nog lopen met de psycholoog, en ook daar behaalde ik resultaat. Maar net op het moment dat ik dat het hardst nodig had vertelde hij mij dat hij ergens anders ging werken. Dus mijn vertrouwenspersoon viel weg en er kwam een nieuwe voor in de plaats (waar ik overigens helemaal geen klik mee had). Zo heb ik nog 4 psychologen versleten voor ik eindelijk iemand had die me echt goed op weg kon helpen. Michael is de steun geweest die hard voor me is geweest en mij de tools heeft gegeven om verder te gaan. Maar uiteindelijk was Lotte (GGZ Jeugd) degene die me echt heeft geholpen. Zij vertelde uit eigen ervaringen en ik had voor het eerst het idee dat ik echt begrepen werd.

Daarnaast heb ik EMDR therapie gehad voor trauma verwerking, voor de mensen die niet weten wat het is zal het vast zweverig klinken maar mij heeft het zeker geholpen. Eigenlijk door een simpel trucje zorgen ze ervoor dat je hersenen overuren gaan maken en zoveel prikkels krijgen dat de emotionele lading van een bepaalde gebeurtenis minder word en je hier gewoon mee om kan gaan in plaats van dat het je leven overneemt.

Daarbij ben ik weer gaan sporten in de sportschool en behaalde resultaat, Ik voelde me fitter en maakte endorfine aan waardoor ik weer kon lachen en zin kreeg in dingen (ik was geen robot meer).

Door dit alles heb ik een flinke rugzak gekregen en heeft dit mij gevormd tot de persoon die ik vandaag de dag ben. Ik wil namelijk door dit met jullie te delen jullie laten inzien dat er altijd een positieve wending te geven valt aan iets negatiefs. Als het mij is gelukt om hier uit te komen ook al heeft het een aantal jaar geduurd waarom zou het jou dan niet lukken?

Om een lang verhaal kort te maken: achter elke wolk schijnt de zon, vroeg of laat.

Sinds ik bij Enforce werk ben ik hier meer over gaan nadenken en wil ik mensen inspireren met mijn verhaal om zo het beste uit hun zelf te halen en te laten zien hoe belangrijk gezondheid is maar vooral ook om een positieve en krachtige mindset hebben.

#Enforceyourself

De Enforce Story van Mark Koreman: “Ik loop inmiddels zonder blessures”

De Enforce Story van Mark Koreman: “Ik loop inmiddels zonder blessures”

Ik ben een fanatieke hardloper en loop al jaren hard.

Na twee eerdere niet zulke goede voorbereidingen op de marathon, ik had veel last van overbelasting en blessures door een verkeerde manier van trainen (te snel en alleen maar op tempo), ben ik nu bezig met de voorbereiding op mijn derde marathon.

In eerdere pogingen wist ik mijn doelen niet of lastig te behalen. Dan kan je ervoor kiezen om door te blijven sukkelen, te stoppen (de makkelijkste weg) of door te gaan en aanpassingen te maken in de manier waarop.

Ik heb ervoor gekozen om aanpassingen te maken in de manier waarop. Inmiddels train ik nu een half jaar bij Enforce.

Ditmaal wel succesvol door anders te trainen en ook 2 x per week onder deskundige begeleiding aan core stability training te doen, je bestaat immers niet uit alleen maar beenspieren en boven je benen zit meer dan je denkt. Met het aan de slag gaan met de versterking van mijn kern versterk ik nu mijn geheel als hardloper.

Deze nieuwe aanpak en persoonlijke aandacht bij Enforce werpt zijn vruchten af, ik loop inmiddels zonder blessures en heb geen pijntjes meer. Geloof mij, blessurevrij en pijnloos trainen is echt veel beter en leuker. Door de gedoseerde intervallen tijdens de trainingen ben ik ook nog eens sneller geworden.

Mijn doelstelling voor mijn 3e marathon ligt rond de 4 uur en misschien zelfs een beetje er onder.

Groetjes, Mark

We willen je graag een waardevolle tijd op onze website geven. Als je verder gaat op deze website gaan wij ervan uit dat je instemt met ons cookiebeleid. Lees ons beleid

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten